بسیار گشتم در لا به لای واژه ها بل بیابم تورا !
بسی خواندم قصه ها بل بیابم تورا !
نه آن قصه ها ، نه آن واژه ها را تو بودی!
کلام هرآنچه گفتم ، بگفتا چون تو سرودی . . .
س . ق
یادم هست که میگفتی :
خاطرمان اگر تنها شد، طلب عشق ز هر بی سرو پائی نکنیم...
نگفتم که بدانی جه حد بی سرو پائی
گفتم که بخوانی!کلامت به قلبم داشت جائی...
مرداد بی خبر نیست ز فصلی که در نظر نیست
س.ق
شب شکسته منم
بی بال و خسته منم
نیم آنکه اوج می کاود!
همو که بال و پر بسته منم
شب همه شب می زنم
گوشه در یاد به یاد وی زنم
نه آنکه از خود اختیار دارم!
مبهوتم تا تو گوئی کی زنم
مهد عشق افلاطونی تو
نم اشک شب بارونی تو
نه آنکه راز دل برملا کردم!
آنکه داند که افسونی تو
رعد ابر و اشک آسمان منم
طعم تلخ رسته از ایمان منم
نه آنکه گمان زنی خدایم توئی!
گدای بر(ه) در نیکان منم
امید با تو بودنم دادی
نای از تو سرودنم دادی
نه آنکه شیرین لب و خوش کلامی!
سحر از تو شنودنم دادی
نو نهالی را به پایت سر کردم
هم کلامی را برایت سرکردم
نه آنکه چشم بسته و ندیدم!
سست خیالی را به راهت سر کردم
ضخم امروز خویش را دوائیست
رنگ برف نشسته بر ریش را دوائیست
نه آنکه شک بری بل نوشداروئی!
آن زهر چکیدش از نیش را دوائیست
مرداد روز نو دارد! از نو باید روز شد...
س.ق
گه گاهی میروم در پس پنجره ای
فکر میکنم ؛خیره در اعماق ذرات بخار
آمده از های های نفس بغض آلودم
من هم شک میبرم گاهی که هستی تو آیا ؟
می بینی مرا از لا به لای قطرات تلخ باران؟
تا کجا بشتابم تا خودی را تو شود…
پنجره نیز از من رمیده!
خسته اند در دیوار افکارها
مونس هایم فرار کردند از سرزمین خیال
گلی از حقیقت بچین و
سجاده دل را پرکن از عطر ساده دلی ها
سجاده دل را پرکن
مرداد نیز می بارد...
س.ق
چند فرازی بیش نمانده و هنوز
آیتی بهر ره نگفتم تا امروز
چشم باز کرده، ره بسیار دراز دیدم
ون یکادی بر لب به یاد تو نالیدم
حقی که چو مشکل آید، ذهنم تنها یاد تو زاید
بسیار عهد میبندم و تا که مشکل افتد، باید ها گوئی که نباید
از کرده خویش افسوس که شرم باد
میدانم؛ کج سرشتسم، این دل نبر از یاد
زچه رو توانم نام تو باز یاد کنم؟
طرفه کویم، فاش کدامین درب این خفته راز کنم؟
شاهدا دیدی چنان کردم که حال اینجایم من
عذر دیروزم پذیر،به بند فردایم من
به بند فردایم من...
س.ق
کی رود این خیال من آرام؟
کی آن رمیده نیام شود ناکام؟
کی روی که فردا به امروز بگفتا رو شو
کی بسوزانی پائیزم؟ بهاری آر و نو شو
کی صامت بخوانی که این فریاد داغ است؟
کی از بیابان رهایم؟ مید این منزل به باغ است
کی نه چنان شوم که سوی گناهی بشوم؟
کی همانی نشوم که بر کویش در به درم
کی بر انم که بر حکم قضا سر بنهم؟
کی با وی بخوانم! مستم و می بر حق پرستا بدهم
کی ببازم و جام باخت نیوش(ه) فتح کنم؟
کی بسازم و پتک سازه جوش مدح کنم؟
کی هندو کی یهودم نا مسلمانا؟
کی عرب و بل فردا خدایم! استغفر جوانا!
کی آهوی صحرای منی؟ حمد منی؟
کی خنجر بدست و مرکب فردای منی؟ حمد منی؟
چو سرنا بدمد،بدمم تا به صدا
چو فردا برسد،برسم تا به خدا
م.ر.د.ا.د...
س.ق
دیدار تعریف تلخ ندیدن و دیدن تعریف فراموشی دلتنگی ها...
چشم میبندیم به داشته ها بی آنکه قدرد رسی که نداشته ها میدهند بدانیم!
شرر هدیه میکنم به نور بی آنکه چشم هدیه کنم به کور
مگر بی چشم میتوان تلئلویی دید؟ پس چرا . . .
مگر در هم آغوشی میتوان درد دوری چشید ؟ داغ لبخند، ضخم ترفند، هک بر جبینم دارم
مرد در بند،ترک هم بند، مکر عشق چنین است یارم
پیشتاز نیم و به پیش شتابیم ، نوشدارو نیم و به نیش بتازیم
تو در این دست و در دست دگر دنیائیست! چه کنم حال که بی حال درین بازیم . . .
جای خالی در قلب و در ساحل دیده، دریائیست
بغض ترانه سرکش و بی تو.......بهانه سرکش ، فردا هم که رسد باز بنالم که مرا فردائیست
گهی من ملعبه ی جبر و گهی جبر بازیچه ی این من......................گر بگویم مرگ نفس جبر نیس بر صحت حرفم ندارم من ضن...
مرداد نفس ندارد کو آنکه بر این قفس ببارد؟
س.ق
دیوار کوی مرا همه غم گرفته
گرد هر کنارش گرد ماتم گرفته
کرب وبلائی گشته ایم و از دیار دوست دوریم
فریب به گناه و غربت زده زآنهمه نوریم
دگر تاب صبری نمانده از برای مهدی
چه گوید این بنده تن داده بر قحطی
حسینا به محرم یادی از من کنی اگر
به خدا که آرزوئی نماند بر این دل دگر
به خدا نمیرم گر دانم شفاعتی از کربلا ندارم
یا نمیرم یا به قیامت کربلائی از نو گذارم ...
س.ق
گفتی انسانی ومن گمان کردم خدائی
خیالی نیست حال که من از بی خود به خود آمدم
جبران تباهی کرده و به جنگ فردا آمدم
گام تلخ بر سرزمین رویا نهادم
بل پریزادی آید و رسد به دادم
نبین لبخند بر لب و اینچنین شادم
خفته موجی نرم در قلب فریادم
دو قدم دور تر نرفتم و باز---- آغاز
پرسوخته ای در گذشته؛ گرم پرواز
آنچه میگشتم فراوان بود
همآوازی کار عامه و بسا آسان بود
معنای سازم ندید و رمیدید
حیف از ساز دل! ندانسته درش دمیدید
قسم به نوای دل که فردایم باز آید ز راه
یلدا به سر آمده و جای غم ناز آید ز راه
چشمم پر زخون شد بسکه بی تابم من
شما از جنس داد و خموشی نابم من
شاد مباش، که بی قراری دو روزی میهمان این سراست
ایمان دارمِ ، چو ناز آید بهر شادی عیشی بپاست
میدانم که نازم نشمارد چند ساقر ها که داده ام
شمردند تعداد ساقر ها آن یاور ها که ساده اند
مگر زسم عشق را عدد روا بود
پاسخ جورت الحق که جفا بود
اگر نفرینم کردید روزی
یا مرا بخشیده اید بهردلسوزی
خدائی دارم به بلندای دلم
همو که نازم داد بهر مشکلم
همانا شاهد است او بر جفایت
عدل روزی میرسد؛ فریاد کن ندایت
مردادی فردا را به امروز میخرد...امروز را به فردا مفروشید...
س.ق
جریان را به خاطر بسپار
این امواج رفتنیست
در باغیست میان کویردل
امروز باز و فردای دگر خفته در گل
شاخه گلیست در دستان کودکی تنها
شاید روزی خار در تب و تاب غمها
اشکهایم ها را به روز دیدار به یاد آر
شاید لبخندی باشد روزی پیش از وداعی
دستان گرم را فراموش مکن
گرمی هر دستتی به ناگاه رفتنیست
قهر نوزاد، مهر مادر، جور همسر
فراموش نکن کینجا جنگ و تو در سنگر
دو روزی بیش میهمان خاطرات نیستسم و میرویم
فردا روز را نایی نمانده و ما رفتنی...
گذشته را مرهم نهادم به امید فردا ها
شاید موجی شوم در دریائی چون شیار ها...
مرداد را به خاطر ب سپار ...
س.ق
در صدد نیستم که بدانی کیستم
تا بگویم اسیرم و از خود گریستم
از بهر غمگساری غریبانه آمده ام
از زهر بی نگاری ؛ فریبانه آمده ام
آمدن و رفتن فقط تو دانی بهر چه بود
اینج......ایم بی تو ، آمدنم را چه سود. . .
این نیز بگذرد س~~~~~~~س . . .
کاش در صدد بودم...مردادم از من نگیرید.
س.ق
مه در آینه امشب سخت رنگ تو بارد
با اشوه هایش در یاد من نام تو کارد
زنگ یاد یادگاری های تو
کرده در در ذهنم تن، رختی نو
شکوفه ها حکایت کجی علم کردند
شکسته قسم، از ازل تا عدم کردند
خاطرم را عجب به یاد میکشانند
لب دوخته و! دل به فریاد می نشانند
تابیده ای بر من ای ماه ظلمت افروز
من در فردا ها و مانده ای تو در دیروز
من گام ها برداشته ام تا فردا
من تحمل افراشته ام تا دردها
رج زدم اوراق سیاه سپید بختی
دل بستم به باغ بی کاه باخته بر قحطی
دگر تاب روز روشن نیست اگر روشنی آن بود
کاتش تو و عطار شوم چون عود
نمیسوزم دگر ای سوزانده جانم
سیه تو و من رنگ ارغوانم...
مه دیده و مه سوخته و مه باخته ایم به مرداد...
س.ق
شبانه ها
ترانه ها
غم ها و درد ها
یاد ها و جاودانه ها
یاد تلخ عاشقانه ها
نسیم سرد در جامه دان ها
تماس ها و دوری ها
چشم در چشم و کوری ها
جنگی طویل
آتش بس
دستان پفکی با طعم خوب اسمارتیسز
جدال حقایق
سرعت دقایق
آغاز بدی ها
همچو آب در قایق
بی سایه
سست پایه
خود سری و خود دری
بام فرو ریخت
بوم بام بوم...
و امروز ...
مرداد را از نو باید ساخت...
س.ق
هفت نفس تا آخر
من در خم یک ساقر
همه عمر در نماز و
به وداعت گشته ام کافر
هفت نگاه تا دل
اینجا مانده ام در گل
همه عمر در جنگ و
نرسیدم به سرمنزل
هفت بوسه تا پرواز
کردم این حکایت آغاز
همه عمر در آواز و
ندادی به دستم ساز
هفت خشت تا خانه
سرخوش و مستانه
همه عمر سایه ساختم و
راندیم چو دیوانه
هفت کوچه تا یک شب
ز فراغ میسوختم در تب
همه عمر در آرزو و
دوختی بر خواسته ام لب
هفت روز تا حالا
تو تاجر و من؛ کالا
همه عمر پله شدم و
نیامدی آنی به بالا
هفت ناز تا باران
مشاته ها کردنم تابان
همه عمر خودی ساختم و
چنین پس داده ام طاوان
هفت رنگ تا سپیدی
میگفتم اینجایم؛ ندیدی
همه عمر فریاد زدم ببین و
به تلخ لبخندی از من بریدی
هفت قسم تا انکار
در کنارم بودی و بیدار
همه عمر گفتی با منی و
به ناگاه انگار که نه انگار!
هفت توکل نا تقدس
دعایت میکردم به هر تنفس
همه عمر در نیاز و
ندیدی حرمت تشخص
هفت قطار تا مرگ
بر خاک فکندی مرا چو برگ
همه عمر سبز بر شاخه و
چنین نینداخت مرا تگرگ
هفت قطره تا ابر بهاران
که ایستاده ای محکم چو چناران؟
همه عمر در بخشش و
من نه! میشکندت روزگاران
مردادی هفت جرعه مانده تا دریا...
س.ق
توی بی کسی این دل
ویسع
میسوزم از
درد بی همنفسی
جامع از تن کنده و به خواب
میشوم
شب هم بستر؛ او جوی و من آب میشوم
میستایم شب همه شب تن گرم
و اندام سپیدش
می نوازم
ستاره و گوش میسپارم به نویدش
به بوسه ای از شب به خواب
میشوم
دو کهکشهان بیش نرفته از تب بیتاب
میشوم
این تب و آن بیتابی را میستایم من
کاش شب بماند و عشق به رخ
نمایم من
افسوس که سحر ناخوانده از من
آغوش ربود
دوش غمی
داشته؛این سحر بر غمم فزود
بازسحر را منتظر میمانم تا شام
تا
بازیابم آن هم آغوش سیه
کام
مردادی شب را بايد ستود، روز تاريک است...
س.ق
صبح ستیزی کردم و روز به سایه ها فروختم
افسوس درین دیر کثیف آب زمزم بودم و سوختم
افسوسم از بهر سوختن و شمس فروختن نیست
حتی به نگاهی نگفتی کین خاکستر برباد رفته کیست!
ای اله الناس شمع طرب و محفل عشاق کجاست؟
کينچنين درین میخانه باده شکستن رواست؟
اگر روزی دیدار ساقی تازه کردی
اگر روزی نثر باقی آوازه کردی
یاد کن ز دست گناه آلوده امامان
یاد کن ز هجرم از کهن دیاران
دیارم اگر خاک می فروش نداشت
عشق و پروانه و صوت سروش نداشت
حرمتی داشت به بلندای سرو مست
کز عطرش به عروج میرفتند خلق الاه مست مست
فردا چو رسد یاد امروز کنید
یاد باده و عشاق جانسوز کنید
گور من به گلاب قمصر بشوئید
در پایش گل محال بروئید
اگر پرسیدند این سفر کرده کیست
نامش چه بود و مرگش بهر چیست
بگوئید کز شب هجران زاده شد
در جوانی همدم ساقی و عشقش باده شد
به بادی بردنش از سر عقل و هوش
به عشقی ربودند از کفش شور و جوش
حال که به خاک است باده تنها نشسته
گویند باربه قصد همین دیار بسته
شب و روز قرغ به خون خیس به اشک
چو هر لیلی و مجنون بیند میبرد رشک
نزر مرگ کرده و عظم ملکوت
بی خبر از آمال ناممکن و آرزوی محال
در مسلک ميخارگی باده سوزاند روا نيست
س.ق